De hele mieterse boel is in packets gestouwd en verhuisd naar:

http://schrijverknof.nl/

Tot ziens daar!

knof

Mijn debuut heeft definitief een titel. En die is niet "De beste papa van de hele wereld".

Nadat mijn manuscript op TenPages.com was uitverkocht en ik, overspoeld met champagne, door honderdveertig laaiend enthousiaste aandeelhouders op de schouders was gehesen en door het hele land gehost, gexefnterviewd was voor kranten, radio en televisie en 29 april alvast geblokkeerd had in mijn agenda voor het onvermijdelijke lintje, daarna dus, na die moeder aller feesten, drong tot me door wat er nu van me verwacht werd.

Een boek. Een heus boek.
Zo'n ding met een kaft en tweehonderd pagina's, gevuld met woorden die samen een verhaal vormen.

En ik had niks.
Geen plan. Geen plot. Geen tijd.

Nou ja, ik had dus die ten pages en heel veel vage kennissen die steeds vroegen of het eindelijk af was en wanneer ze het nou eens konden kopen.

Ik ging aan het werk en na een maand of acht lag er een roman. En die was nogal anders geworden dan wat ik een jaar eerder aan TenPages.com had toegestuurd. Akkoord, het was nog altijd hilarisch en briljant geschreven, vol met dichterlijke metaforen zo mooi en mysterieus als de glimlach van… eh… hoe heet ze, kom, dat wijf op dat ene schilderij dat in dat museum in die grote Franse stad hangt… dat gebouw onder de grond met die glazen pyramide erop en dat die chick op die plaat zo'n gezicht trekt van: 'Als je eens wist wat ik onder deze jurk aanhad…' en maar geil kijken naar de schilder.. nou ja. Zo dus.

Maar waar De Beste Papa van de Hele Wereld verhaalde over zwangerschap en het leven met een overschot aan zoontjes dat daarop volgt, stopt de roman bij de geboorte van het eerste kind. En gaat het niet zozeer over vaderschap, als meer over volwassen worden, liefde verdienen, over vriendschap en ambitie. (En over seks, natuurlijk.) (Slechte seks, vooral.) (En heel soms gaat het over snelle auto's.) (En nu ik er over nadenk, ook lichaamshaar komt er verdacht veel in voor.) (Wat trouwens niks te maken heeft met het totale gebrek aan borsthaar van de schrijver zelf, die daar ook ab-so-luut niet gefrustreerd over is.) (Dat je het weet.)

Het boek is al schrijvende veranderd en daarmee verdient het ook een nieuwe titel. Een die de lading beter dekt en ook wat minder schattig is. Een slordige honderdvijftig titels hebben we verzonnen en afgekeurd voordat we tevreden waren. Maar nu hebben we dan ook een heel bijzondere.

Uitgeverij Mistral heeft zijn vormgever aan het werk gezet om er wat covers bij te verzinnen. Binnenkort meer daarover. Ben benieuwd wat jullie ervan zullen vinden.

[Het babybeeld hierboven is van Tom Claassen, Zonder titel, 1995, gevonden op <www.kunstbeeld.nl>.]

VOICE OVER: These were the happy days, the salad days as they say…

As the sun sets, the light is turning from yellow to amber. Hi and Ed watch, their heads following its slow downward arc.

VOICE OVER: …and Ed felt that having a critter was the next logical step. It was all she thought about.

(Raising Arizona, Joel Coen & Ethan Coen, 1987)

Iets meer dan een jaar geleden waren de aandelen op. In vijf dagen tijd was de knof schoon opgegeten door meer dan 140 aandeelhouders, waarvan ik er misschien een handvol kende. Vandaag hebben we dan eindelijk bekend gemaakt dat uitgeverij Mistral mijn debuut op de markt gaat brengen. Moest dat nou zo lang duren? Ja, dat moest nou zo lang duren. En wel hierom.

Voordat TenPages.com van start ging, werd een aantal auteurs, waaronder veel bloggers, benaderd om alvast iets bij te dragen. TenPages.com heette noemde zich toen nog ‘Revolutie in Uitgeversland’ en wij pioniers hadden geen idee wat ons te wachten stond. De deadline was vrij strak en omdat ik even geen briljante roman had klaarliggen ramde ik een nietje door mijn Jonge Papa blogjes, voegde een vleugje verhaallijn toe en stuurde dat in.

Op een woensdag in februari ging de site live en direct ging het hard. Heel erg hard. Ik bleek lezers te hebben. En niet zomaar lezers, investeerders. Mensen die bereid waren geld te betalen voor een boek dat ik nog moest schrijven. De teller bleef maar oplopen. Het was bizar. Het was geweldig. Het was verslavend. Zie je wel, het universum draaide dus toch om mij, zoveel was nu echt duidelijk. (Ik moet in die tijd behoorlijk vervelend zijn geweest om mee samen te leven.Een gesprek met mij verliep ongeveer zo:

“Schat, heb je de afstandsbediening gezien? Grey’s anatomy begint zo.”
“Hxe9! slammehond39 heeft twee aandelen gekocht!”

“Wxe8xe8h! Ik bew heew hawd gevawwe en mijw tawne zijw ewuit!”
“Dat is heel leuk liefje, maar papa is even be- WOEHOE! Dertig aandelen voor huppeltje4you!”)

Met de aandelen uitverkocht begon het echte werk. Er moest een boek komen en ik had geen plan, geen plot en eigenlijk ook geen tijd. Ik stuurde de kinderen naar een kostschool in Groot Brittanixeb, mijn vrouw nam een minnaar en zelf ging ik een dag minder de consultant uithangen om ongestoord te kunnen schrijven aan wat De Ultieme Roman Over Leven, Dood en Alles Wat Daar Tussenin Plaatsvindt moest worden. Want blogjes zijn misschien leuk als afleiding tijdens een saaie werkdag, maar een boek vol ermee gaat snel vervelen. Om een lezer tweehonderd pagina’s te blijven boeien, heb je een verhaalijn nodig met personages om van te houden of om te verfoeien.

Ik ging part-time aan de slag en rond kerst was versie 53 van De Beste Papa klaar. Een paar maanden later mocht ik bij de gexefnteresseerde uitgevers op de koffie. Nog een paar weken later lagen er contracten, champagne, en tom poezen met mijn hoofd erop. En vandaag ging het persbericht de deur uit.

Hoe verder? Met de geweldige teams van Mistral en TenPages.com smeed ik snode plannen om het boek op een slimme manier en een gunstig moment uit te brengen.

Bij het schrijven heb ik lezers en aandeelhouders al betrokken – jullie hebben voor automerken en kindernamen gezorgd. Jullie hebben fantastische verhalen bedacht bij losse hoofdstuktitels. Sommigen van jullie zijn zelfs als personages in het boek beland. Het verhaal is nu zo goed als af, maar jullie betrokkenheid wordt alleen maar belangrijker.

Het is een tijdje stil geweest op knoflog. Laat het een stilte voor de storm geweest zijn.

Het beste debuut van de hele wereld komt eraan…

Hoera! Marjoleine Tel schreef het heel erg leuke koffietafelboek Droomdebuut. Daarvoor interviewde ze 18 debutanten in de uitgeverswereld, van echte schrijverts tot schrijfmakelaarts tot TenPages.com oprichter Valentine van der Landen. Elke debutant moest op de foto met zijn/haar debuut en ik mocht opdraven als het debuut van Valentine. Daarmee ben ik het enige debuut in het boek dat zelf ook aan het woord komt. Ik zeg diepzinnige dingen als: "Daar zeg je natuurlijk geen 'nee' tegen." en "Ik verkeerde in opperste euforie." En nu sta ik in een boek met Robert Vuijsje en Tjitske Jansen. Mwuhahaha!

(Leuk is ook dat Marjoleine Tel een rijmende url heeft. Maar dit terzijde.)

Verder werd ik vorige week woensdag gexefnterviewd door Marjon Bolwijn van de Volkskrant. Jawel, de Volkskrant. Gexefnterviewd worden klinkt oneindig veel stoerder dan het is. Journalisten hebben elke dag een krant vol te pennen en hebben dus niet de tijd om voor iedere krullenbol die een boek schrijft het halve land door te crossen. Die telefoneren je op als de kinderen in bed liggen. Die van mij lagen er om acht uur in. Die van haar pas om half tien. En dus belden we 's avonds.

Ze stelde vragen en ik gaf antwoorden die snedig xe9n to the point waren. Na een antwoord bleef het even stil aan de andere kant, dus dan gaf ik nog maar wat meer antwoord. Dan bleef het nog even stil. En toen begreep ik dat in die stilte Marjon Bolwijn van de Volkskrant mijn antwoord zat te noteren. De dag erna maakte ze er een artikel van en dus zou ik nu Marjon Bolwijn kunnen citeren die mij citeert, hoe recursief wil je het hebben? Jammergenoeg zijn mijn snedige en to the pointe antwoorden vooral lopende tekst geworden. In het artikel zeg ik vooral saaie dingen, hoewel het woord 'bizar' er doorheen geglipt is. Dat zal ik dus nu citeren van Marjon Bolwijn terwijl zij mij citeert. Let op.

Knof: "(…), heel bizar." (de Volkskrant, 12 november 2010)

En dan was er nog BNR Nieuwsradio die me met een of andere sneaky journalistentruc op het spoor zijn gekomen en me hebben uitgenodigd om a.s. woensdag (17 november) te laten interviewen op het Seminar Wereldbedrijf zoekt Investeerder. Jawel. Met mij zal iemand worden gexefnterviewd die elektrische sloepen crowdfundt. Dat zal mij de gelegenheid geven om voor een gehoor van tweehonderd ondernemers grappen te maken over 'samen in hetzelfde sloepje zitten'. Mwuhahaha! Ik heb er  nu al zin an…

Ook woensdag: gesprek met de TenPages.com uitgeefmanager. Ze heeft dan (de eerste versie van) mijn boek gelezen en zal genadeloos de vinger op de zwakke plekken leggen en zeggen dat het 'best al heel goed is hoor'. Daarna zullen we snode plannen smeden om met dit droomdebuut de wereld te veroveren. Je begrijpt, ook daar heb ik nu al zin an.

Enfin, om Ernie te citeren die Sinterklaas citeert: "Maar nu moet ik gaan anders mis ik nog de trein."

(Ik ga dus niet echt met de trein nu, ik ga nu televisie kijken en de televisie staat aan de andere kant van de kamer, niet aan de andere kant van het land, dus een trein nemen om televisie te gaan kijken zou ietwat aan de overdreven kant zijn en dat ga ik dus niet doen ook.)

De derde werkelijk bestaande persoon die een rol gaat spelen in DBPvdHW hangt graag hier uit.

Ze zal figureren in een scxe8ne waarin een witte hond, energie, en kussens een rol spelen.

Hoera!

En o ja, dit heb ik vorige week aan alle DBPvdHW-aandeelhouders gestuurd:

Het is alweer een half jaar geleden dat De Beste Papa van de Hele Wereld als eerste TenPages manuscript werd uitverkocht. Sindsdien heb ik niet stilgezeten.

Zo ben ik een dag minder gaan werken – elke vrijdag is nu schrijfdag. Het schrijven in de avonduren en weekends ging steeds meer ten koste van anderen die daar niet om gevraagd hadden en die graag het laatste nieuws over Pokxe9mon, de roze fiets van het buurmeisje, in de tuin gevonden vieze beestjes en Grey's Anatomy met me wilden delen.

Sindsdien gaat het hard met het boek. Ik verwacht de eerste volledige versie ergens deze maand af te ronden. Dat betekent niet dat het direct daarna in de winkel ligt, reken op 2011.

Om je ongetwijfeld brandende nieuwsgierigheid alvast een beetje te bevredigen, heb ik een fragment uit het nieuwe materiaal op TenPages.com geplaatst. De link staat hieronder.

Moge het je smaken!

Groet, Knof

Nieuw fragment: http://www.tenpages.com/manuscript/de_beste_papa_van_de_hele_wereld/lezen/1918

Twitter: http://www.twitter.com/knof

Op TenPages.com heb ik een nieuw stuk tekst uit De Beste Papa van de Hele Wereld geplaatst.

Gaat allen uit uw bol en leescht dien tekst!

Februari:

September:

"Goedemorgen allemaal!"
"Dag meneer Beukema. En hallo Sofietje! … Haha… Ga maar lekker spelen hoor."
"Nou, die is weer in goede handen. Tot vana-"
"Eh, meneer Beukema, als u een paar minuutjes heeft? Het gaat over Sofie."
"Over Sofie?"
"Ja, ziet u…eh… Het is ons opgevallen dat ze nogal eens bulten en blauwe plekken heeft."
"Ja, dat klopt. Het is nogal een rouwdouwer hxe8. Ze valt ook veel."
"En krassen."
"De poes! Die schijnt onze Soof als een krabpaal te beschouwen ofzo. Ach ja, dierenliefde…"
"En dat blauwe oog dan, laatst?"
"De piano. Daar loopt ze vaak tegenaan. En die punt zit precies op ooghoogte, hxe8. Ach ja, die kinderen zijn nog zo onhandig…"
"O. O, gelukkig. Poeh… Weet u dat ik heel erg tegen dit gesprek op heb gezien? We maakten ons gewoon zo'n zorgen. Maar nu snap ik het. Niets aan de hand dus."
"Haha, nee hoor. Niets aan de hand."
"Mooi. O, en die tand door haar lip laatst, dat was dan ook een ongelukje zeker."
"Wat? Nee, dat was gewoon goed gemikt."
"Pardon?"
"Ja, je hebt niet altijd zoveel mazzel natuurlijk, maar ze liep vlak langs me en ik hoefde eigenlijk nauwelijks uit te halen."
"Eh…"
"Ja, wij hebben nog zo'n ouderwetse krant, zo'n hele grote, en daar zat ik eigenlijk zo'n beetje achter verstopt. Soms moet je geluk hebben in het leven, hxe8? Maar het was een fraaie voltreffer, al zeg ik het zelf."
"Bedoelt u nou te zeggen dat u Sofie geslagen heeft? Als straf?"
"Wat? Nee, nee, nee! U begrijpt me verkeerd! Ik ben juist erg tegen die zogenaamde 'correctieve tik'."
"O, gelukkig maar. Pfoe, ik werd er even helemaal warm van, zeg."
"Nee hoor, slaan als ze stout zijn… Hahaha! Het idee."
"Nou, dat is een hele opluchting."
"Nee, dat zet echt geen zoden aan de dijk. Dan gaan ze het verwachten, hxe8. De truc is juist om zo onvoorspelbaar mogelijk te zijn. Dat ze altijd op hun tenen lopen. Want ze zijn scherp hoor, op die leeftijd. Messcherp! Nu heb ik de mazzel dat mijn vrouw erg creatief is in die dingen. Zij heeft bijvoorbeeld het struikeldraad bovenaan de trap geplaatst. Nou, dat heeft impact gehad hoor, dat kan ik je wel zeggen! Hahaha!"
"…"
"Maar ik praat maar en praat maar. Ik moet nu echt aan het werk. Als er nog eens wat is, vraag gerust! Misschien kan ik nog wat tips geven want als ik hier zo om me heen kijk… met al die stootkussens en traphekjes en dekentjes op de grond… er kan nog wel het een en ander verbeterd worden. Nou, daag!"
"D-dag, meneer."
"Dag Soof!"
"Dag papa!"